เราไปเจอหมีตัวหนึ่งนั่งอยู่ที่ร้านขายตุ๊กตาแห่งหนึ่งในกรุงเทพโดยบังเอิญ ขณะนั้นเรากำลังเดินคุยอยู่กะเพื่อนของเราอยู่ เราก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่มีสีสันที่สดใสที่มันสะดุดตาเรากำลังนั่งอยู่อย่างสงบ นั่นเป็นครั้งแรกที่เราได้พบกับ "หมีเลอะ"

หมีเลอะเขามีขนสีขาวนุ่ม ทั้งตัวเลอะสีที่เป็นรูปหัวใจมีทั้งสีชมพู สีฟ้า และสีเหลือง เราทั้งสองสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเราก็เดินคุยกะเพื่อนต่อไป สักพักเราก็รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เราต้องเดินกลับมาที่ร้านนั้นกะเพื่อนของเรา ความรู้สึกที่อยากจะเข้าไปพูดคุย อยากสัมผัสตัวของหมีเลอะที่ดูนุ่มน่าสัมผัสนั้นมีมากจนทำให้เราต้องก้มลงไปมองและสัมผัสตัวเขาด้วยความอ่อนโยน

" ว้าว นุ่มชะมัดเลย น่ารักมาก"ทำไมคุณหมีเลอะถึงได้ตัวนุ่มขนาดนี้

" ผมเกิดที่โรงงานในต่างประเทศ ผมเดินทางเข้ามาที่นี่เพื่อค้นหา ใครสักคนที่อยากกอดและสัมผัสตัวผม อย่างจริงใจ" หมีเลอะว่า

กว่าเราจะได้หมีเลอะตัวนี้มา เราต้องตรวจสอบตุ๊กตาตัวอื่นก่อน ซึ่งใช้เวลานานมาก มีทั้ง คุณม้าสวรรค์ หมีแฟนซี หมูชมพู เต่าน้อย ฯลฯ จนในที่สุด เราก็ตัดสินใจได้ว่า หมีเลอะคือ สิ่งที่เราต้องการมากที่สุดในสถานที่แห่งนี้ และนี่คือที่มาของคุณหมีเลอะหัวใจ ที่อยู่กับเราตอนนี้นั่นเอง

สองสามวันก่อนมีเด็กญี่ปุ่นมาอยู่ที่บ้าน น่ารักดี หน้าตา การแต่งตัวมีเอกลักษณ์อย่างบอกไม่ถูก เห็นปุ๊ปก็รู้ปั๊ปเลยว่า from Japan แน่ๆ เธอชือ Akane มาจากไซตามะ อยู่ใกล้กับโตเกียว ขี้เกรงใจมากๆๆๆ จนไม่รู้ว่าเค้าต้องการอะไรจริง ให้กินอะไรก็กิน ไปไหนก็ไป เหมือนตุ๊กตาเลย ก็น่ารักดีนะ เราเลยถือโอกาสโฆษณาเมืองไทยซะเลย อิอิ

ได้คุยด้วยแล้วอย่างไปเรียนภาษาญี่ปุ่นเลย ได้รื้อฟื้นการทำอาหารญี่ปุ่นด้วย แล้วก็ชอบอ่านมังกะด้วย ถ้าได้ไปญี่ปุ่นก็อาจจะได้ไปพักที่บ้านเค้าด้วย อิอิ

เย้เสร็จงานซะที ตอนนีก็ไม่มีอารายทำแล้ว รู้สึกว่าว่างจังลย คิดไม่ออกว่าจะทำอารายดี อย่างงี้จะเรียกว่าดีใจดีไม๊เนี่ย ตื่นมาก็ไม่รู้จะไปไหนดี เลยมาคณะมาเล่นเน็ต เลยแวะเข้ามาเขียนบล็อคซะหน่อย เผื่อจะมีอารายในเน็ตให้ทำบ้าง อยากไปเที่ยวแต่ตอนนี้ไม่มีใครว่างไปด้วยเลย ทำงานแล้วก็เงี้ย อีกหนอยเราคงเป็นอย่างนี้เหมือนกัน

เวลาว่างนี่คิดอีกแง่ก็อาจเป็นโอกาสที่ดีที่เราจะได้ค้นหาตัวเอง (วิญญาณอาจารย์เริ่มเข้าสิงแล้ว) เราเป็นใคร เรียนจบอารายมาบ้าง เข็มทิศเราหันไปทางทิศไหนอยู่ นี่คือสิ่งสำคัญขั้นแรกคือ เราต้องรู้จักตัวเองก่อน ว่าเราทำอารายเป็นบ้าง ชอบทำอาราย นิสัยยังไง สมาธิสั้นรึป่าว เข้ากับคำกล่าวที่ว่า "รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง" เราชอบประโยคนี้มาก ฟังแล้วรู้สึกว่า เราต้องเข้าใจตัวเองให้ดีก่อน ต้องรู้เรื่องตัวเองให้มาก ๆ

อย่างน้อยเรารู้ว่าเราชอบอ่านหนังสือมั้ง อิอิ

แต่การไม่มีอารายทำมันก็อาจกลายเป็นดาบสองคมเฉือนตัวเองได้ อาการว่างจะทำให้เราคิดมาก คิดฟุ้งซ่าน เบื่อ รำคาญ อารามเสียง่าย กลายเป็นคนอืด ไม่กระตือรือร้นเพราะไม่ต้องแข่งกะเวลา คนเราจะอายุมากขึ้นเรื่อยๆ แป๊ปเดียวก็จะครบปีนึง ผ่านไปโดยที่ยังไม่มีอารายคืบหน้าในชีวิต ฟังแล้วแย่จังเลย เวลาว่างนี่ทำให้เราเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนตอนที่ว่างงานดีทีเดียว เราจะเข้าใจในบางสิ่งอย่างแท้จริงก็ต่อเมื่อเราได้สัมผัสมันด้วยตัวเอง อย่างตอนที่กัดสีผมเนี่ย เราเข้าใจเลยว่ามันแซบ คัน ขนาดไหน ยังไง เคยแต่ได้ยินคนอื่นพูดว่า กัดผมมันเจ็บนะ อย่าทำเลย เราก็ได้ยินนะแต่ก็คิดว่า มันจะแซบขนาดไหนเชียว ซี๊ด ......